و استحكام و اولويت تمسك ، مقدم بر روايات است . از همين رو ملاك صحت روايات ، واقع شده است . و همين دليل بر اينست كه قرآن حتما بايد سالم و بدور از تحريف باشد . و الا عرضه روايات بر قرآن و ملاك بودن آن ، منطقى و معقول نخواهد بود . 2 - اينكه كسانى كه براى اثبات تحريف قرآن به بعضى از روايات استدلال كرده‌اند ، عملا با اين نوع از روايات ، مخالفت ورزيده‌اند . چه اينكه بعضى از آيات قرآن صراحتا تحريف را رد مىكنند . و طبق رواياتى كه نمونه‌اى از آنها را آورديم پيامبر ( ص ) و ائمه ( ع ) دستور داده‌اند اين قبيل روايات كه بر تحريف قرآن دلالت دارند ، مورد استناد و حتى توجه قرار نگيرند . رازش اينست كه چنين رواياتى مخالف صريح قرآن مىباشند كه مىگويد مورد دستبرد و تحريف واقع نشده است . مرحوم فيض كاشانى در همين رابطه مىگويد : از پيامبر گرامى اسلام ( ص ) و ائمه ( ع ) احاديث متواترى رسيده . مبنى بر اينكه اخبار وارده از آنها ، بايد بر قرآن عرضه شود تا صحت و سقم آنها روشن گردد . رواياتى كه موافق قرآن بود صحيح و آنهايى كه مخالف بود ، فاسد و غير قابل استناد مىباشند و هيچ حجيتى ندارند . بنابر اين و با فرض تحريف قرآنى كه دست ما است ، عرضه روايات بر آن ، چه فايده‌اى دارد ؟ بعلاوه بايد اذعان كرد رواياتى كه دلالت بر دخل و تصرف در قرآن مىكنند مخالف با قرآن هستند و لازم است كنار گذاشته شوند و فاسد تلقى گردند يا اينكه توجيه و تأويل شوند « 1 » . خورده‌اى كه ممكن است بر اين استدلال گرفته شود ، اين است

--> ( 1 ) تفسير صافى : ج 1 ، ص 51